Kanadım ol, ben senin olayım,
gökyüzüne açılan iki el.
Seni uçmak gibi öğrendim ben —
sen de öğren, düşüşüm sana güzel.

Her sabah tüylerle uyanırım,
omzunun değdiği yere serilir.
İstediğim tek şey aynısı senden —
göğe yaslanan sakin bir el gibi.
Serçe hiç dilenmez ki rüzgârı,
güvenir, bırakır, taşınır öyle.
Sen de güven bana, benim güvendiğim gibi —
o sessiz inanç en güzel söz zaten.

Yükseğe, yavaşça, çıkalım göğe —
söz ver, yarı yolda bulacaksın beni.

Kanadım ol, ben senin olayım,
gökyüzüne açılan iki el.
Seni uçmak gibi öğrendim ben —
sen de öğren, düşüşüm sana güzel.

Hiç istemedim küçülmeni benden,
yalnızca gör bu açtığım yeri.
Kaburgamda sakladığım bir sıcak var,
senin sesine cevap veren bir yer.
Doğan kuş rüzgâra karşı asılır,
o durgunluğa “tutunmak” der.
Sen de tut beni, dallar tuttuğu gibi —
sabırlı, emin, hiç gitmeyen.

Göğü sahiplenmek istemiyorum.
Yalnızca onun yüksekliğini seninle paylaşmak.
Sen “evet” de, ben altındaki rüzgâr olayım.

Tüyler bilir, ikili yaratılmış —
tek kanat döner durur boşuna.
Cesaretin öbür yarısı ol sen,
bak sevgi ne denk büyür sonunda.

Kanadım ol, ben senin olayım,
gökyüzüne açılan iki el.
Seni uçmak gibi öğrendim ben —
sen de öğren, düşüşüm sana güzel.